نگاهی به سالی که بر کمیته‌ی دستیاری گذشت

دکتر اردوان محمدآقایی، دستیار روانپزشکی

رییس کمیته

بیست و سوم مهرماه سال گذشته، در حاشیه‌ی کنگره‌ی سالانه‌ی انجمن روانپزشکان ایران، کمتر از پانزده نفر از دستیاران روانپزشکی در کوچک‌ترین سالن مرکز همایش‌های بیمارستان میلاد برای تعیین سرنوشت دوره‌ی بعدی  کمیته‌ی دستیاری انجمن ، جمع شدند.

به‌جز ناظر هیات مدیره انجمن و دو نفر از اعضای قبلی کمیته، همه‌ی حاضرین دستیارانی از سه دانشگاه پایتخت بودند که به دعوت اعضای قبلی در آخرین لحظات و یا از روی کنجکاوی در جلسه شرکت کرده بودند.

تقریباً تمام زمان جلسه به پیدا کردن پنج داوطلب حاضر به عضویت در این دوره از کمیته گذشت و دلیل عدم تمایل آن‌ها این جمله بود که «اصلاً من نمی‌دو نم کمیته دستیاری چی هست!».

 انتخاب بین انحلال یا ادامه فعالیت کمیته دستیاری (تنها تشکلی که وجود دستیاران را به رسمیت می‌شناخت) بود، نه برنامه‌ها و دیدگاه‌هایی مشخصی از طرف اعضا.

و انتخاب حاضرین مشخصاً حفظ این کمیته برای ایجاد فرصتی برای رشد آتی آن بود.

بنابراین در این شرایط کمیته‌ با اعضایی کاملاً جدید، گسسته از گذشتگانش و با سردرگمی در مورد جایگاه، توانایی‌ها و هویت آن، شروع به کارکرد. و متأسفانه با زمزمه‌هایی بعد از جلسه‌ی رأی‌گیری مبنی بر اینکه این سال هم مثل سال قبل کمیته دستیاری به علّت نبود داوطلب تا مرز انحلال پیش رفت.

با توجه به این شرایط چند ماه اول به بررسی اساسنامه‌ی انجمن و توجیه شدن اعضا به فرق واژه‌هایی مثل «انجمن علمی» و «انجمن صنفی» گذشت؛ که البته کمکی هم به روشن شدن فضا نکرد.

اینجا بود که به‌عنوان اعضای این دوره از کمیته به این نتیجه رسیدیم که برای خروج از این ابهام باید به مسیر طی شده نگاه کنیم.

در مشورت‌ و صحبت‌ با اعضای قدیمی کمیته دستیاری ، تصویر بسیار متفاوتی از آن برایمان نقش‌بست. کمیته‌ای که با تلاش فراوان و پشتکار عده‌ای از روانپزشکان و اساتید بنام فعلی شکل‌گرفته و فعالیت‌های فراوانی انجام داده و افراد برای عضویت در آن پرانگیزه  بودند. برای مثال؛ بین دستیاران دانشگاه‌های مختلف پایتخت مباحثه‌های علمی ترتیب می‌داده، در کنگره پنل‌هایی ترتیب می‌داده و سؤالات بورد را به چالش می‌کشیده، برای تسهیل حضور دستیاران در کنگره‌ها برای معرفی روانپزشکان جوان ایرانی فعال بوده ،با کمیته‌های مشابه بین‌المللی ارتباط برقرار می‌کرده و سودای داشتن شخصیتی بین‌المللی داشته است. تصویری بسیار متفاوت با کمیته‌ای که برای جمع شدن پنج داوطلب برای عضویتش تا مرز انحلال پیش برود.

در این راستا ناشناخته بودن یا مبهم بودن تصویر کمیته به‌عنوان مشکل اصلی نظر اعضا را به خودش جلب کرد و اولویت اول ما شناساندن کمیته به تعداد بیشتری از دستیاران شد.

به نظر می‌رسید کمیته‌ی دستیاری چیزی بیش از جمع اعضایش نبوده که این گسستگی و انحصار اعضا، باعث شده که تقریباً تمام پروژه‌های ارزشمندی که در هر دوره اجراشده (که اگر هرکدام ادامه پیدا می‌کرد می‌توانست در آموزش دستیاری مؤثر باشد) ؛ بعد از یک یا حداکثر دو سال فراموش شوند.

باوجوداینکه پروژه‌ها بالقوه بسیار ارزشمند بودند و توسط اعضای قبلی کمیته تا حدودی شروع‌شده بودند(مانند «پیوستن به شاخه‌ی بین‌المللی کمیته‌ي دستیاری انجمن روانپزشکان اروپا» و «پیمایش شرایط آموزشی دستیاران روانپزشکی کشور»)؛ امّا به دلیل اولویت بقا و تثبیت و شناساندن هویت کمیته و ابهام درروند این پروژه‌ها در این دوره پیگیری نشدند.

شرایط کمیته‌ در هرسال به نسبت میزان توانایی‌های دستیاران روانپزشکی هر دوره از کشور نوسان دارد.

اعضای کمیته در این سال‌ها به‌جز یک مورد استثناء همگی از دانشگاه‌های پایتخت بوده‌اند. معمولاً فرآیند انتخابات با دعوت کلامی اعضا از افراد جدید برای شرکت در جلسه صورت می‌گرفته و برنامه‌ها و ایده‌ها و روش‌ها سینه‌به‌سینه منتقل می‌شده است.

به نظر می‌رسید که کمیته بیش از هر چیز نیاز به ساختاری مشخص داشته باشد که اجازه‌ی هم‌افزایی سالانه را به اعضا بدهد. بستری به گستردگی تمام دستیاران روانپزشکی؛ که افراد جدید را در خود بپذیرد، برای پذیرش مسئولیت و پرورش ایده‌هایشان راهنمایی‌شان کند و حاضر به تغییر با نیاز‌های روز آن‌ها باشد. تشکلی که برخلاف عضویت موقت اعضای آن،‌ پایدار باشد و به اعضایش جهت دهد.

به این منظور بود که تشکیل یک «شبکه‌ی مؤثر از دستیاران روانپزشکی کل کشور» اولویت اول این دوره از کمیته شد. اولین تلاش در تلگرام شکل گرفت که به تشکیل گروه نه‌چندان گسترده‌ای از دستیاران منجر شد. با توجه به محدودیت‌های تلگرام و سختی دسترسی در قدم بعدی تصمیم به ایجاد صفحه‌ای در اینستاگرام برای تشکیل شبکه‌ی دستیاری شد.

برنامه‌هایی نیز برای جذب دستیاران سراسر کشور در نظر گرفته شد. مصاحبه با اعضای پیشین کمیته در قالب «تاریخ شفاهی کمیته‌ی دستیاری»، برگزاری کلاس‌هایی کوتاه با اساتید مطرح هر حوزه برای انتقال بدون مرز علمی خارج از اطلاعات موجود در کتاب‌ها و نشست‌هایی با پیشکسوتان روانپزشکی از راه پخش زنده اینستاگرام برای شنیدن تجربه‌های آن‌ها و دریافت نکاتی برای داشتن یک دوره‌ی دستیاری وزندگی حرفه‌ای پربارتر؛ از آن دسته بود. ایده‌هایی برای سپردن هر یک از این برنامه‌ها به دستیاران داوطلب برای کمرنگ کردن مرز‌های کمیته‌ به وجود آمد تا هر دستیار علاقه‌مندی عضوی از آن باشد.

حلقه‌ی آخر این مسیر، ساخت گروهی در برنامه‌های پیام‌رسان برای شکل‌گیری گفت‌وگوی دستیاری و قوام گرفتن جامعه‌ی دستیاران بر روی این گفت‌وگوها بود.

گرفتن تأییدیه هیات مدیره انجمن برای تشکیل صفحه‌ی اینستاگرام متأسفانه با دوران شیوع ویروس کرونا هم‌زمان شد و وقفه‌ای بلندمدت در اجرایی شدن برنامه‌ها مانند فعالیت‌های روزمره زندگی، ایجاد شد.

اما با کاهش سردرگمی‌های ناشی از بحران و بازیابی انسجام کمیته دستیاری ، بر آنیم که با سرعت هر چه بیشتر اهداف بالا را پیگیری کنیم به این امید که به مهم‌ترین آرزویمان برای کمیته برسیم. آرزوی این‌که انتخابات امسال کمیته پرشور و بدون مرز روی دهد. در این راه به همکاری تک‌تک شما دستیاران نیازمندیم.

با پیوستن به کانال تلگرام و صفحه‌ی اینستاگرام کمیته و شرکت در برنامه‌ها یا حتی مدیریت قسمت‌های مختلف هر بخش به ما در این راه کمک کنید.

به اشتراک بگذارید :